200 yıldır çalışıyor

Alaplı ilçesine bağlı Mollabey Köyünde kurulan ve yıllara meydan okuyan tarihi kadar eski olan taş değirmeni, günümüzün teknolojik modern un fabrikalarına direnmeye devam ediyor. Taş değirmeninin sahibi 74 yaşındaki İbrahim Karaca ilerlemiş yaşına rağmen iki asırlık değirmenini ayakta tutmak için mücadele ediyor. Üç göbek boyunca Alaplılılara hizmet veren taş değirmeninde ortaya çıkan ekmek mücadelesi, görenlerin ilgisini çekiyor. Taş değirmenlerin tarihi hakkında bilgi veren Karaca, köyde dedesinin başladığı mesleği babasından sonra kendisinin devraldığını, tarihi değirmenin 200 yıldır çalıştığını söyledi.

Baba mesleğini yaşatmaktan mutluluk duyduğunu ve köy sakinlerinin tarlalarında ürettiği mısır, buğday ve arpayı öğütme işinde taş değirmeni tercih ettiğini anlatan Karaca, şöyle konuştu:

'200 yıllık bu Değirmeni 3 kuşaktır çalıştırıyoruz. Babamdan öğrendiğim mesleği 12 yaşından beri devam ettiriyorum. İki oğlum değirmencilik yapmak istemedi. Değirmencilik mesleği ne yazık ki yok olmak üzere. Bu bölgede değirmen kalmadı. Benden sonra kimse yapmaz, burası ziyan olup gider. Ben devam etmeyeceği için üzülürüm. Ben babama yapacağım diye söz verdim, gözü arkada gitmedi. Ama benden sonra kimse yapmaz. Yapacak kimse yok. Son değirmenci biziz.'

'Bu değirmenin çok güzel unu çıkıyor'

Bu değirmenin Zonguldak'da aktif olan tek Taş değirmeni olduğunu kaydeden Karaca, 'Bu değirmen bu bölgede çalışan tek taş değirmen. Cumhuriyet tarihinden önce kurulan bir değirmen. Eskiden burada 5-6 değirmen vardı. Zamanla hepsi kapandı ve zamanla elektrikli değirmenler yer aldı. 1 saatte 5 torba buğday öğütebiliyor. Biraz ağır devirde çalıştığı için unu daha güzel öğütüyor. Buğdayı yakma oranı az olduğu için insanlar mısırlarını öğütmek için sıraya giriyor. Köylülerin ilgisi sayesinde bu değirmeni yaşatmaya çalışıyorum. Ayrıca, 200 yıllık değirmeni uzak yerlerden görmek için gelenler de oluyor. Burada hatıra fotoğrafı çektiriyorlar' dedi.

Mollabey Köy Muhtarı Savaş Karaca da tarihi değirmenin Alaplı için ayrı bir önemi olduğunu, burada öğütülen buğday ve mısırın özünü kaybetmediğini, yapılan ekmeklerin de daha lezzetli olduğunu bildirdi.